Zaterdag, 08-08-2009
Dag 10 na inspuiting, kunstlicht opbouwen tot maximaal 1000 lux
Dag 6 na belichting

Ik heb grootse plannen vandaag. Leo slaapt nog en ik ga eens lekker zelf voor mijn pillentafeltje zitten. Ik begin vandaag voor de verandering maar meteen met de Nutiridrink, dan zit dat er alvast maar in.

Vanmiddag komen mijn vader en moeder op visitie en dan wil ik er natuurlijk opgedoft en afgestoft bij zitten. Maar eerst even in mijn schriftje schrijven. Ik heb het allemaal goed in mijn hoofd zitten.

Leo is verrast als hij beneden komt en mij al achter de pc ziet zitten. Hoe lang ben je er al uit? Heb je alle pillen wel genomen? Is dat wel goed gegaan allemaal? Ik heb je niet gehoord? Dat was ook de bedoeling zeg ik nuchter. En………. ik voel me goed en wil vandaag gaan beginnen met het afbouwen van de morfine. Dat lijkt Leo ook een goed idee. Het was gewoon eng vannacht, je ademde zo langzaam, misschien maar 4x per minuut. Je ademde heel langzaam in, stopte even en dan weer heel langzaam uit. Dan was het gewoon een aantal seconden stil. Zo stil dat ik ging luisteren of je nog wel leefde. Dat moet van al die morfine komen.

Ik sla de behandelwijzer erop na. Als eerste moet geminderd worden met de morfine zetpillen, dan met de durogesic pleisters en dan met de paracetamol. Er staat: De verwachting wat de pijn betreft, is dat u kunt gaan afbouwen vanaf ongeveer 6 weken na de behandeling. De morfine zetpillen vallen onder de escape medicatie dus daar halen we er 2 van af vandaag. Dit mag zonder overleg met de verpleegkundige. De overige medicijnen moeten in overleg met de verpleegkundige of arts worden afgebouwd maar zover is het nog lang niet.

Ik ga nog even liggen voordat mijn ouders komen en Leo haalt wat lekkers. Slagroomsoesjes voor bij de koffie. Die mensen genieten altijd zo van een lekker hapje, daar kijken ze naar uit.

Aha, de post. Wat leuk. Er is nu een keer niet alleen post voor mij maar ook voor Leo. Een hele lieve kaart over een mantelzorger. Nou die Mantel (meisjesnaam) verzorgt hij heel goed hoor. Hij heeft de complimenten meer dan verdiend want het is niet altijd makkelijk.

Insiders weten dat die Mantels heus niet altijd even makkelijk zijn en dat er wel een kop op zit. Wat in het hoofd zit moet en zal gebeuren ongeacht de gevolgen die er zullen zijn. En dan ook nog het liefst meteen als het even kan.

Iedereen heeft zo zijn min en plus punten. Door de jaren heen zijn wij daar ook wel achter gekomen. Zeker in de tijd van ziekte en zeer kom je erachter hoezeer je door de jaren heen op elkaar ingespeeld en aangewezen bent. Liefde is te leren leven met de slechte eigenschappen van je partner.

Ik kan niet slapen. Mijn tong doet zeer en het stormt binnen in mijn lijf. Flarden van gedachten vliegen rond in mijn hoofd. Angst, blijdschap, bedroefd, noem maar op. Het is er allemaal. Mijn leven raast voorbij. Ik heb het niet meer in de hand. Alles loopt door elkaar heen. Het lijkt wel alsof ik er niet meer ben. Niet op deze aarde. Het gaat maar door en houdt niet op. Ik slaap niet maar ik ben ook niet wakker. Ik ben niet bang.

Leo komt boven, hij is terug van het boodschappen doen. Ik ben meteen weer rustig. Hij zit bij me en ik zeg tegen hem dat ik even dood geweest ben. Jij??? Welnee, daar is wel wat meer voor nodig hoor. We moeten er samen om lachen. Kom maar even lekker douchen. Als ik uitgepoedeld ben pak ik meteen het schrijfblok. Dit is de enige manier om mij later nog dingen te kunnen laten herinneren. Dit gebeuren roept wel heel sterk de gedachten aan een beschermengel op. Die van mij moet wel heel erg goed zijn.

Ik ben er weer en ga beneden op mijn vader en moeder wachten. De taxi van mijn ouders is gelukkig wat laat. Soms loopt het dus toch nog goed af bij connexion. Het is goed dat ze een paar dagen gewacht hebben om op visite te komen. Dit keer zijn ze niet geschokt als ze me zien en ik kan ook nog goed praten. Rustig aan en niet te veel. Ze genieten van het lekkers en smikkelen zo maar door.

Ik vraag of Leo een foto van ons wil maken en word een beetje emotioneel. Ik ben zo blij dat ik ze allebei nog heb. Ik denk dat ze er niets van gemerkt hebben. Ogen en oren werken niet zo goed meer op hun leeftijd en dat kan dus ook wel eens goed uitkomen. Als ze weg zijn ben ik kapot en ga direct liggen. Het heeft wel wat energie gekost maar het was het waard. Na een uurtje zou ik weer beneden komen maar Leo heeft me gewoon niet geroepen.

Ding-dong, visite, ik lig nog maar net maar ben te nieuwsgierig om niet naar beneden te komen. Ik zit een aardig tijdje beneden maar taai dan toch af naar bed. Ik slaap meteen om dan midden in de nacht weer wakker te worden en naar beneden te gaan. Lekker rustig ff achter mijn laptop het een en ander intypen. Omdat ik net wakker ben gaat me dit ineens een stuk makkelijker af.