Hoe het begon…

WOENSDAG 30 SEPTEMBER 2009

Ongeveer 2 jaar al speelt mijn tong mij parten. Het begon met een oppervlakkig brandend gevoel bij pikant en gekruid eten, niets zichtbaar en tijdelijk van aard. Na een tijd verschenen er witte vlekjes op de linkeronderkant van mijn tong, huisarts dacht aan schimmelinfectie wegens meerdere antibioticakuren nav chronische keelontsteking. Medicatie hielp niet maar echt pijnlijk was het niet dus liet ik het maar zo. Totdat ik ook last kreeg bij het tandenpoetsen en mijn tong over het algemeen gevoelig was.

Huisarts stuurde me eind 2008 voor verder onderzoek naar een NKO specialist in AZ Groeninge. Een eerste biopsie leverde geen negatief resultaat op, oppervlakkige ontsteking was de diagnose en die werd behandeld met 2 zalven. Enkele weken zalfjes smeren leek zijn effect te hebben, de witte vlek en de irritatie verdween, oef. Zodra ik ermee stopte, kwamen de symptomen terug en in ergere mate. Dus terug naar NKO, die er geen verklaring voor had maar voorstelde om deze zone lokaal te behandelen met laserstralen. Halfweg juni 2009 vond deze kleine ingreep plaats onder volledige verdoving, geen pretje… dikke tong, droge mond, moeilijkheden met slikken, bloedblaren waren de onaangename nawerkingen. Na 14 dagen waren de grootste ongemakken verdwenen maar het duurde nog enkele weken vooraleer de tong volledige genezen was maar goed was dat de pijn fel verminderd was en het slijmvlies er terug normaal uitzag, mits een klein litteken door de lasering.

Net voor de laserbehandeling werden nogmaals biopsies van 2 stukjes tongweefsel naar het labo gestuurd en ook die waren goedaardig. Geruststellend nieuws maar toch vond ik het spijtig dat er geen echte diagnose gegeven werd, het bleef bij ‘chronische ontsteking zonder duidelijke oorzaak’. Tijdens de zomermaanden enkele keren op controle geweest, telkens was alles normaal.

Eind augustus voelde ik een harde bobbel op die bewuste tongzone, het zat in de weg bij het spreken en het eten dus ging ik nogmaals langs bij NKO, volgens haar was het littekenweefsel, niets om ongerust over te zijn. Indien het zou blijven groeien, zou dit eenvoudig kunnen weggesneden worden onder lokale verdoving maar dit was niet dringend. Begin september vertrokken we nietsvermoedend voor 3 weken op rondreis door Argentina…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.