The days after…

ZONDAG 15 NOVEMBER 2009

Enkele ‘sfeer’beelden van de dagen op de afdeling intensieve zorgen…
Ik kon niet spreken, niet bewegen, enkel met mijn ogen knipperen en met mijn rechterhand lichtjes duwen. Heel frustrerend omdat ik zovele vragen had en wilde duidelijk maken wat ik ervaarde. Ik ging met ontelbare draadjes vast aan machines, er waren zovele geluidjes te horen, een vreemde omgeving.

Bezoek zocht creatief naar manieren om te kunnen communiceren, oa via het ABC opsommen terwijl ik in de hand moest knijpen bij de juiste letter, raden naar hoe ik me voel. Dieter had het lumineuze idee om mijn grootste klachten zoals “te warm, teveel speeksel, droge mond, pijn aan oor,…” op een blad te schrijven, verpleging overliep dit en ik kon aangeven wat van toepassing was.

lid SOFAM      lid SOFAM

Heel handig en tijdbesparend!Verpleegkundigen waren superlief, ik kon dan wel niets terugzeggen maar zij spraken troostende woorden en deden hun best om het mij zo ‘comfortabel’ mogelijk te maken. Qua pijn valt het mee, vooral de hoestbuien zijn lastig en het feit dat ik mijn hoofd niet mag draaien omwille van de drainages van de halsklieren. Om de 2uur werd de doorbloeding van de tongflap gecontroleerd, er kwamen vele artsen langs maar ik beleefde dit alles in een slaperige toestand.

En dan na 4dagen op een gewone kamer op de afdeling NKO. Een grote stap vooruit, en een verlossing van enkele buisjes. Mijn gezicht is opgezwollen en het lijkt alsof ik heel boos ben maar dat is niet zo… Wat was ik blij toen mijn rechterhand bevrijd was van infusen en schrijven terug mogelijk was! Een hele blocnote heb ik volgeschreven. Na 4 dagen op intensieve verbleef ik nog 10 dagen op de afdeling NKO en kon het genezingsproces starten, te beginnen met terug uit bed komen en opnieuw stappen. Mijn nek en schouderspieren zaten volledig geblokkeerd en mijn beenspieren leken gesmolten, ik stapte rond als een 82jarige (ipv 28 jarige)!

l167[1]      lid SOFAM

Het was een grote verlossing toen de tracheacanule weg mocht(na 12 dagen), vanaf dan kon ik terug voorzichtig beginnen spreken en slikken. Het was allemaal veel erger dan ik ingeschat had maar ik had veel vertrouwen in het team dat mij opereerde en opvolgde, ik ben echt goed opgevangen op alle vlakken. Ik was echt niet voorbereid op alle extra ongemakken en het feit dat ik zo hulpeloos en afhankelijk zou zijn, gelukkig heb ik kunnen ondervinden dat mijn lichaam veerkrachtig is en tamelijk snel recupereert- ondanks (of dankzij?) dat kleine wezentje in mijn buik.

l171[1]

Ik heb alles rustig ondergaan en gefocust op de dingen die wel nog goed gingen, mijn motto was “dag per dag” doorkomen, niet te ver vooruitkijken en niet te veel nadenken over het “waarom?”. En de enorme steun en liefde van Dieter, mijn ouders, zusjes, familie en vrienden, hebben me door die helse periode geholpen. Niemand kon de pijn en de fysieke ongemakken wegnemen maar weten en voelen dat er zo intens werd meegeleefd, gaf me extra kracht en positieve energie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.