Donderdag, 05-05-2011
We gaan de derde week na de operatie in. Ik ben weer in de kleren en hoef wat minder te rusten. Overdag 1 a 2 keer en aan het begin van de avond nog een uurtje werkt goed. Als ik lig, slaap ik direct. Hoe minder ik doe aan lichamelijke inspanning en hoe minder ik praat des te beter gaat het heb ik gemerkt. Ik ben 7 kilo afgevallen. Omdat de pijn duidelijk minder is ga ik de fentanyl pleister afbouwen van 25 naar 12,5 mcg. Dit is 3 dagen eerder dan gepland.

Ik drink liters ijskoud water en eet nog steeds alleen hele zachte dingen zoals appelmoes, vla, banaan en gekookt ei. Ik moet oppassen met warme dranken maar om toch iets hartigs binnen te krijgen drink ik ook cup a soep. Dat dit lauw is vind ik niet erg maar ik heb echt geen zin in een lauwe gestampte prak warm eten. Daar ga ik dit keer geen moeite voor doen.

Vrijdag, 06-05-2011
Als ik wakker word merk ik meteen dat de pijn in mijn mond is toegenomen. Hoe kan dat nou? Het ging zo goed. Ik weet het. Gisteren heb ik niet alleen de pleister gehalveerd maar heb ook meteen maar de 4e paracetamol geschrapt. Niet echt slim natuurlijk. Het advies is om eerst de pleisters af te bouwen, dan de escape medicatie en daarna pas de rest van de medicijnen. Vandaag dus maar weer gewoon doen. De diclofenac, ofwel escape medicatie heb ik trouwens alleen de eerste 2 weken een paar keer gebruikt. Nu niet meer.

Zaterdag, 07-05-2011
Zaterdag zit nog in mijn systeem als de dag waarop ik mijn huis doorwerk. Nu voel ik me goed en ga meteen van bed af de bovenverdieping stofzuigen. Pffffff, dat is een behoorlijke inspanning en ik moet even zitten tussendoor. Mijn energie is meteen weer op voor vandaag. Dan naar beneden voor mijn bakje gele vla. Ik rommel nog wat rond maar Leo ziet het al aan me. Ga jij nog maar een paar uurtjes naar bed. Voor de verandering sputter ik niet tegen en ga direct naar boven. Ik ben inderdaad toch wat te mans geweest de laatste dagen en dat loop ik nu op.

Als Leo me wakker maakt is het al over drieën. Het is prachtig weer en ik wil een uurtje de tuin in. In de wintermaanden groeit er schaduwkant altijd wat mos. Het meeste is weg maar er moet nog wat mos tussen een paar plantjes uitgeplukt worden. Ik ga op de grond zitten en kan er goed bij. Wat is het heerlijk om weer buiten bezig te zijn. Verschillende keren moet ik naar binnen om uit te rusten maar het is weer vrij van mos en ziet er heerlijk fris uit.

De smaak in mijn mond is de hele dag al zo vies. Ik kan het niet verwoorden maar als ik het toch probeer kom ik tot de conclusie dat het een grondsmaak vermengt met poep moet zijn. Best wel raar want de behandelde plekken die ik kan zien genezen prachtig en bevatten geen necrose (afstervend weefsel) meer maar een heel dun nieuw velletje.

Tijd voor een grondige inspectie. Omdat alles wat meer genezen is kan ik nu wat verder in de keel kijken. Door het plekje wat op mijn wang behandeld is, ben ik niet meer alleen gefocust op de tong. Ik schrik me lam. Even slikken en nog een keer kijken. Dit kan toch niet, ik moet het verkeerd zien. Nog een keer. Helemaal achter in de keel aan de zijkant zie ik een paar rode geïrriteerde vlekjes. Ik kan het bijna niet geloven. Volgende controle over 2,5 week schiet het door mijn hoofd. Nog één keer goed kijken. De vlekjes doen geen pijn. Het is voor het eerst na de operatie dat ik zover in de keel kan kijken. Misschien is het een stukje wat nog genezen moet. Ja dat moet het wel zijn.

We hangen lekker op de bank en zitten de film Sonny-Boy te kijken. Een indrukwekkend waar gebeurd verhaal wat ook voor mij op dit moment goed te volgen is. Toch dwalen mijn gedachten telkens af en als Leo wat te drinken gaat pakken sta ik weer voor de spiegel. De vlekjes zitten er nog. Grote kans dat het met een paar dagen weggetrokken is. Ik zit met de tranen in mijn ogen en de twijfel is meteen weer terug. De gedachte aan weer een behandeling maakt me wanhopig.
Leo heeft gelukkig niets in de gaten. De film heeft een droevig einde en zo voel ik me ook. We gaan naar bed.

Zondag, 08-05-2011
Het is moederdag. Stefan en Darina zijn verhinderd. Leo ligt in bed. Hij heeft de laatste dagen behoorlijk last van zijn rug. Ik red me zelf weer dus nu is hij aan de beurt voor wat extra rust. Het zal ook wel te maken hebben met de spanning van de laatste weken die er nu uitkomt. Het ligt in de bedoeling om aan het eind van de middag naar mijn ouders te gaan. Voor die tijd kan ik dan ook nog mooi een uurtje plat.

Ik kan het niet laten en moet in mijn mond kijken. Hé, het lijkt nu wel veel minder rood dan gisteravond. Als ik nog eens goed kijk zie ik dat dit de onverklaarbare behandelde plek moet zijn en dat het misschien nog niet goed genezen is. Zie je wel, ik zie gewoon spoken, er is niets aan de hand. Dit verhaal maakt misschien wel duidelijk wat voor invloed de onzekerheid en twijfel heeft in mijn hoofd en wat een weerslag dit heeft op ons leven. Ook weer één van de dingen die je er allemaal gratis bij krijgt.

Dinsdag, 10-05-2011
Leo vindt het nu wel mooi geweest. Als ik beneden kom zie ik dat de tafel gedekt is voor 2 personen. Omdat er niemand anders aanwezig is moet dat 2e bord dus wel voor mij zijn. Er staan broccoli en aardappels op het menu.

Ik schep een klein beetje op, extra jus erbij en prakken maar. Het zou wel op een schoteltje passen. Ik kan niet zeggen dat ik veel trek heb maar vooruit maar. Het eten gaat goed. Ik neem hele kleine hapjes, het vlees sla ik over maar om nu te zeggen dat ik het lekker vind! Eigenlijk is het een smakeloze prak eten (sorry Leo) maar dat ligt vast aan mij. Mijn darmen genieten er wel van want tijdens het eten beginnen ze al te rommelen.

Woensdag, 11-05-2011
Ik lig nog in bed en ik voel het meteen, de pijn is toegenomen. Mijn rechterkaak voel ik en het slikken ook. Hoe kan dat nou? Vast verkeerd gelegen vannacht. Ik voel me een beetje depri maar dat is later zo weer over als ik voor mijn kledingkast sta. Er liggen een paar broeken opgevouwen, te klein! Zal ik die witte broek eens passen? En ja hoor, hij past weer. Wauw, dat is leuk.

Ik zit achter de laptop om nieuwe medicijnen te bestellen als er ineens een belletje gaat rinkelen. Waarom heb ik daar niet meteen aan gedacht? De laatste morfinepleister heb ik zaterdagavond opgeplakt en die werkt 3 dagen. Nu ben ik zonder pleister, dat is het. Ik ben gewoon aan het afkicken in de allerlichtste vorm. Wat een geluk dat ik die pleisters zo kort gebruikt heb zeg. Toevallig heb ik gisteren een heel stuk gelezen over het afkicken van deze pleisters bij mensen die dit medicijn al langere tijd gebruiken. Dat is echt verschrikkelijk en bijna niet voor te stellen.