GEEN GEKANKER

Beste vrienden,

Ik heb een niet-zo-leuke mededeling, van medische aard…

Een paar maanden geleden begon ik last te krijgen van mijn tong… Pijn bij het kauwen, praten, … Ik was toen psychisch niet zo sterk, en heb mijn kop in ‘t zand gestoken en het proberen te negeren. Maar de pijn bleef aanhouden, durfde niet eens te kijken wat er scheelde, de angst begon te rijpen. Toen ik me geestelijk wat beter begon te voelen, begon ik toch meer stil te staan bij het feit dat het toch wel pijnlijk was, en niet over ging. Ik heb toen voor de eerste keer in de spiegel durven kijken, en zag twee witte vlekken, leek een beetje op een verwonding met een witte rand rond.

Heb uiteindelijk bij de dokter geweest, en het eerste wat hij zei was: biopsie laten nemen. Ik schrok wel, maar had dit eigenlijk wel verwacht. Hij wou echter wel dat ik eerst langs ging bij de tandarts/stomatoloog, wat ik dus de dag nadien gedaan heb. Zij was oorspronkelijk redelijk gerust: het kon even goed een infectie zijn, dus werd ik aan de antibiotica gezet, en vijlde ze mijn tanden bij om minder hinder te ondervinden.

Week later was de eerste vlek precies wat beter, de tweede echter niet. Terug aan de antibiotica voor een week… Bij mijn volgende bezoek de week erop werd besloten toch een biopsie te laten nemen. Wou mij doorsturen naar Portael in Vilvoorde, maar gezien mijn onbestaand vertrouwen in dat ziekenhuis, heb ik gevraagd of ik naar UZ Jette kon. Heeft gebeld en een afspraak gemaakt, en wist mij te vertellen dat ik normaal twee maanden moest wachten, maar dat ze de dienst daar overtuigd had me vroeger te laten komen. En ineens mocht ik na vier dagen al gaan… Dat had me redelijk verontrust, eerlijk gezegd…

De biopsie zelf was redelijk pijnlijk, maar snel voorbij. En dan begon het lange wachten: twee volle weken van stress en piekeren, bij momenten redelijk kalm en alles onder controle, maar soms zeer zwaar. Ik ben dan natuurlijk ook zo’n type dat dan info begint te zoeken op internet en zo, herkende foto’s en de uitleg die er bij hoorde was niet al te positief. Maar soit, ik prentte mezelf in dat het wel eens ‘vanalles’ kon zijn. Echter, de vlekken die ik herkende op de foto, stonden omschreven als leukoplakie, wat een voorstadium van kanker is, en een overlevingskans geeft van meer dan 80%, en goed te behandelen is. Maar ik probeerde toch mijn gedachten te sussen…

En dan, deze ochtend, ‘mocht’ ik de resultaten van de biopsie aanhoren.
Kanker in een beginstadium, kwaadaardige gezwellen die verwijderd moeten worden uiteraard. Eerst volgt nog een resem onderzoeken en scans, testen om te zien of er nergens anders ‘problemen’ zijn, en afhankelijk van die resultaten wordt de behandeling bepaald. Normaal gezien sowieso operatie, eventueel wordt ook radiotherapie (bestralingen) bekeken. Heb direct alle data voor de onderzeken geregeld, moet in totaal twee maand wachten alvorens ik het laatste onderzoek heb, en dan wordt alles besproken.

Dus terug wachten… alvorens ik effectief iets kan doen. Het is wel slikken, ik probeer niet te verzinken in negatieve gedachten, maar is niet zo evident. Is dus mezelf continu bijsturen in mijn gedachten. Ik trek me op aan het idee dat het pas beginstadium is, en redelijk goed te behandelen is. Aan de pijn en fysieke ongemakken probeer ik nog niet te denken. Maar het is en blijft kanker natuurlijk, geen onnozele infectie…

Ik ben een vechter en geef niet zo makkelijk op als het om anderen gaat, laat dit nu ook het voorbeeld voor mij zijn nu het om mezelf draait! En ik sta er niet alleen voor: Mijn vriend komt vandaag bij me wonen (dubbele dag hé). En heb mijn familie, vrienden, collega’s, jullie…

Ik zoek nu ook de kracht om van sigaretten mijn vijand te maken, maar momenteel is het vooral een hulpmiddel om rustig te blijven.

Bedankt om even te ‘luisteren’, en ik hou jullie op de hoogte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.