Operatie

De operatie duurde 5 uur en het eerste wat ik deed toen ik weer op de zaal kwam was de spiegel uit mijn nachtkastje halen en kijken. Dit viel gelukkig mee, de operatie wond was met hechtingen en zwaluwstaatjes dichtgemaakt. Maar mijn gezicht was eigenlijk nog wel hetzelfde. Geen hangend oog of lip etc. alleen mijn linker bovenkaak en gehemelte waren totaal verdwenen en daar zat nu een klos zonder tanden en kiezen. Zolang ik mijn mond dicht hield viel het wel mee. Maar na een paar uur was ik niet meer te herkennen. Inmiddels was mijn gezicht en nek zo opgezwollen. De artsen waren verbaasd dat ik kon praten en ook zo dat iedereen mij verstond. (hadden ze van tevoren niet verteld dat het kon gebeuren)

De anesthesist had voor de operatie gezegd dat ik geen pijn hoefde te lijden, maar de tweede dag na de o.k. kwam de verpleging om de morfine eraf te halen want dat vonden de artsen beter. Die nacht heb ik dus niet geslapen van de pijn en alle ellende. De volgende dag kwam de professor aan mijn bed en die keek en zei : ja hoor zaterdag  naar huis. Ik dacht toen, naar huis dat kan toch echt niet. Maar zij hebben daar toch ervaring mee, en het eerste wat ik at was een bakje appelmoes. De dag daarna gemalen eten en soep. Toen mocht gelukkig de maagsonde eruit en inderdaad was ik zaterdag klaar om naar huis te gaan.

Mijn man en nog thuiswonende zoon hadden het huis toch versierd voor de Kerst en mijn zoon zou koken met de Kerst. Hij had allemaal lekkere kleine gerechtjes bedacht, die ik makkelijk kon eten. Ik had nog heel veel pijn bij het slikken en daar had de arts een soort verdovingsmiddel voor gegeven dat ik vlak voor het eten moest doorslikken. Ook mijn mondopening was heel erg klein.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.