Voordragen, praten, schrijven

Op vrijdag 30 maart vinden in het nabijgelegen Peij de Veldekevoordrachten plaats voor kinderen van basisscholen in de gemeente. De bedoeling is dat kinderen gedichten, verzen in het dialect voordragen om zo het dialectgebruik te stimuleren. Ook wordt het voordragen van zelf geschreven werk gepromoot. Knap is het van de soms erg jonge kinderen om heel alleen voor een stampvolle zaal in het dialect voor te dragen.

Met de klas doen we nu voor de tweede keer mee in de vorm van een rap. De gedachte er-achter was om zoveel mogelijk kinderen uit mijn groep te betrekken bij de voordrachten. Omdat jongens lang niet allemaal te porren zijn om een gedicht voor te dragen, heb ik ervoor gekozen om een rap te schrijven zodat ook veel jongens uit de klas willen meedoen. Verleden jaar ging de rap over een jongen met ADHD: Wielie. De kinderen verschenen op het toneel met zonnebril, pet, veel bling-bling om hals en pols, en wat er volgens hen nog meer bij hoorde: een radio op de schouder, een skateboard. Het was een mooi plaatje en het optreden was een groot succes, de zaal stond op zijn kop. Alleen was het jammer dat de jury geen rekening had gehouden met het optreden van een groep en dat we daarom niet in de prijzen konden vallen; er stond namelijk niets over groepen in de reglementen. Kinderen, ouders en meester teleurgesteld en menige discussie met enkele juryleden tot gevolg.

Dit jaar treedt mijn groep op met de rap over hun meester en heeft men binnen de vereniging het standpunt ten aanzien van groepen enigszins genuanceerd. We mogen zelfs twee keer optreden (weliswaar nog steeds buiten mededinging) en omdat ook nu weer veel waardering voor de rapgroep is, worden we zelfs uitgenodigd om binnenkort voor de lokale radio op te treden en ook nog om tijdens de provinciale kampioenschappen een optreden onder de pauze te verzorgen. Ik ben blij voor de kinderen dat ze zo succesvol zijn, maar voel mezelf niet echt op mijn plek. Het is net alsof je er niet mag zijn. Bij zoveel plezier en enthousiasme ben je toch niet helemaal op je gemak. Maar van de andere kant geeft het je ook afleiding en de kans om weer eens over wat anders te praten, andere mensen te ont- moeten en zo even los te komen van wat je van de morgen tot de avond in beslag neemt. Maar dat loskomen is ook maar betrekkelijk want iemand uit de jury, wier kinderen ik jaren geleden in de klas had, vraagt hoe het gaat met Anke. Als ik vertel dat er geen hoop meer voor haar is, kan ze zich niet voorstellen dat ik hier aanwezig ben. Ik geef aan dat als ik thuis zou blijven er niets veranderen zou.

Op zaterdag stuur ik F. weer een mail om hem van de laatste feiten op de hoogte te brengen. Hij zal nu toch wel een completer beeld hebben van de situatie op dit moment. Toen ik de eerste keer op zijn column reageerde was mijn verhaal niet zo duidelijk geweest. Je gaat er wellicht onbewust van uit dat bijna iedereen van Anke’s ziekte op de hoogte is. Wat niet terecht is natuurlijk. En voor de mensen die wel op de hoogte zijn, zo heb ik het idee, is de behoefte om langs te komen kleiner of de angst voor een bezoek groter, want ik hoor, ook later weer, dat velen zich via het weblog van Anke op de hoogte gehouden hebben van haar toestand.

Hallo F.,

Je hebt gelijk als je zegt dat praten helpt en mijn vrouw en ik kunnen dat gelukkig ook steeds beter. Mijn vrouw heeft daar meer behoefte aan dan ik, dat wil zeggen: ze wil vaker over de situatie praten en is geneigd er meer dan ik vraagtekens bij te zetten. Soms vind ik het wel even genoeg en op een aantal vragen krijg je toch nooit een antwoord. Waarom er dan over discussiëren? Ook heb ik wel eens het gevoel dat veel over het onheil praten nog meer pijn doet.
De hele situatie maakt me sowieso af en toe paranoïde. Willen anderen in je omgeving er niet over praten dan ben ik wel eens teleurgesteld. Komt er iemand op bezoek dan is het ook weer niet goed. Ik weet soms zelf niet meer hoe ik reageer. Maar dat hoort er allemaal bij denk ik.
Belangrijk is in ieder geval dat we met Anke en Stijn goed kunnen praten. Gek is dat, want Anke was tijdens haar puberteit, die vroeg begon en lang duurde,vaak niet te genieten. Ze had ook toen al een heel sterke wil en wist wat ze moest doen om haar doel te bereiken. Gelukkig heeft haar sterke persoonlijkheid haar in deze miserabele situatie vaak door moeilijke momenten heen gesleept. Maar het is natuurlijk ook niet gek dat er dagen waren dat ze het niet meer zag zitten. Je moet haar echter bewonderen om de manier waarop ze haar kruis draagt. Ze klaagt bijna nooit (althans niet tegen ons); in het begin had ze nog de hoop om ondanks de beperkingen haar leven weer op te pakken. Zelfs nu ze weet dat ze niet meer beter wordt, probeert ze haar toestand zo nuchter mogelijk te verwerken. Onlangs vroeg ze nog aan ons of wij soms een begrafenisverzekering voor haar hadden lopen. Niet dat ze begraven wilde worden. Haar as zouden we bij ons in de buurt in de Maas kunnen strooien en zo zou ze dan vanzelf naar Rotterdam toe stromen. Dat leek haar wel een mooi idee. Maar dat was voordat de tumor in haar long werd ontdekt.
Als alles goed gaat gaan Anke en Stijn binnenkort verhuizen naar een wat comfortabeler appartement. Dat zal hun beiden goed doen; een rustigere buurt, een grote badkamer en keuken. Alleen wat duur; de prijzen in de Randstad liegen er niet om. […]
Je ging ervan uit dat wij in de Vut of zo zaten, maar dat is nog niet het geval. We moeten beiden nog een aantal jaren, maar gelukkig werken we beiden niet de hele week. Ik werk zelf momenteel op therapeutische basis. De hele dag in de klas werd me teveel. Toen Anke pas geopereerd was kon ik een poos niet werken en daarna was ik bijna zover dat ik weer een aantal dagen voor de klas zou gaan staan. Maar vlak voor de kerst werd de situatie zo hectisch dat ik weer een stap terug moest doen en eigenlijk is het zo gebleven. Maar ik vind dat niet erg. Na de pauze kan ik buiten de klas andere belangrijke dingen doen; er is altijd werk genoeg op school en bovendien kan ik dan de dingen zonder stress in mijn eigen tempo doen. Als ik nou de hele dag voor de klas moest staan en alle taken die erbij horen ook nog moest verrichten, zou dat niet goed zijn voor de kinderen en mij. Gelukkig is het zo dat ik op school over begrip niet hoef te klagen en bij mijn vrouw op het werk is het niet anders.
Afgelopen week heeft Anke te horen gekregen dat een operatie niet (meer) aan de orde is; de tumor is (was?) te groot. De chemo zal hopelijk binnen niet al te lange tijd beginnen. Dat hangt onder andere af van de genezing van de wond in haar hals. Die is nog niet dicht, al wordt hij niet groter en is hij niet meer zo erg ontstoken. Een punctie in haar hals heeft niet plaatsgevonden. Toen Anke vorige week op de afdeling kwam was er van de bult niet meer zoveel over. Het zal dus wel een ontsteking zijn geweest zegt men. Maar er is al zoveel gezegd wat later toch weer anders blijkt te zijn. Communicatie is niet het sterkste punt ge- loof ik, want er gaat wat dat betreft nogal eens iets mis. Dan zegt iemand iets dat niet klopt, dan weer zegt iemand iets dat hij/zij niet had mogen zeggen. Dan spreekt de arts niet zo goed Nederlands. Het heeft ook een beetje te maken met de vele disciplines die er bij be- trokken zijn (geweest) en soms is niet altijd even duidelijk wie de regie voert. Ook het feit dat ze in twee verschillende gebouwen wordt behandeld zal daar toe bijdragen. Eerst was ze vooral in het Erasmus en nu moet ze voor de chemo en alles wat daar bij hoort ook nog naar Daniël den Hoed. Maar het past ook wel een beetje bij de hele geschiedenis; vanaf het te laat ontdekken van de tumor in haar tong en alle andere kwalen die erbij kwamen tot het ook weer te laat ontdekken van de tumor in haar long. Ik heb vanaf het eerste moment een slecht gevoel gehad bij de hele gang van zaken en tot mijn spijt is dat uitgekomen. Zo worden je ergste angsten en nachtmerries waar.
F., tot zover deze keer. Het beste met je kleine teen zodat je weer gauw kunt gaan wandelen, want we krijgen mooi weer voorspelt men. Toch iets positiefs tot besluit.

Groeten,
Jo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.