Vervolg behandeling

VRIJDAG 12 FEBRUARI 2010

Halfweg december 2009 startte de nabehandeling, die bestond uit 30 bestralingen van de mond en halsstreek, in combinatie met 6 wekelijkse chemosessies. Gedurende die 7 weken behandeling ben ik de meeste tijd opgenomen gebleven in Leuven, enerzijds omwille van enkele complicaties aan de PEG-sonde en abces in hals (2 extra operaties onder volledige narcose moeten ondergaan), anderzijds omdat het te vermoeiend was om de lange weg van Leuven naar West-Vlaanderen en terug af te leggen. Eind januari kon ik definitief op ontslag maar de neveneffecten van de bestralingen bleven nog enkele weken aanhouden.

l169[1]      l170[1]

De chemo (cisplatinum) kon ik redelijk goed verdragen, ik ben niet misselijk geweest, wel extreem vermoeid, mijn haren bleven gespaard, een kleine meevaller. Ik kreeg een Hickman-catheter ingepland om de chemostoffen en andere medicatie en vocht vlot te kunnen toedienen. Woensdag was “chemodag” en dit verliep als volgt: 2u voor de bestralingssessie kreeg ik een uitgebreide medicijnencocktail via mijn Hickmancatheter, oa tegen misselijkheid en braken, veel vloeistof om de nieren te spoelen en cortisone (medrol). Door de cortisone kreeg ik onmiddellijk hartkloppingen en bonkende hoofdpijn, via de centrale veneuze catheter kwam dit nogal hevig het lichaam binnen, na een uurtje was dit ongemak over. Andere bijwerking ervan is dat mijn gezicht sterk opzwelt (hamsterwangetjes) maar dit is maar voor enkele dagen. Om 15u begon de chemo te lopen, psychisch even een raar moment maar lichamelijk niets gewaargeworden. Dieter en mijn moeder zorgden voor wat afleiding en na een uur was de chemostof in mijn lijf gepompt. Direct hierna werd ik in een rolstoel geplaatst en naar de bestralingsafdeling gevoerd, de timing moet perfect zijn om de effecten te maximaliseren. De grootste nevenwerking van de chemo was de vermoeidheid, ik was doodmoe, leeg. Ik sliep het grootste deel van de dag maar ik voelde me constant uitgeput. Ik kon me weinig concentreren, lezen of Tv kijken lukte bijna niet, enkel muziek bracht me wat afleiding en troost.

l172[1]
De radiotherapie was erg zwaar! Ik moest me installeren op een tafel, er waren wel 8 personen in de weer om alles perfect te plaatsen, het moet tot op de mm juist zijn! De voorbereiding van de bestraling duurde veel langer dan de stralen zelf.Boven mijn buik werd een constructie gebouwd om de baarmoeder stralingsvrij te houden, er werd eerst een tafeltje gemonteerd, daarboven werden 8 loden platen gelegd, met een totaalgewicht van 100 kg. Dan werd het stralingsmasker op mijn gezicht geklikt, het voelt heel strak aan en loopt tot over de schouders, dit om beweging absoluut te vermijden. Er is enkel een opening aan de neus en lippen om gemakkelijk te kunnen ademen, ogen zijn gesloten, toch wat claustrofobische ervaring. Als ik helemaal geïnstalleerd ben, gaat iedereen de cel uit en wordt 1 minuut stralen gegeven, ik voelde er niets van, er is enkel een licht gezoem te horen. Daarna werd de machine gedraaid en was de andere kant aan de beurt voor 1 minuut. Ik was telkens blij toen ze mij bevrijden van de tafel! Mijn ogen waren wazig door de druk van het masker, ongeveer 2u erna kon ik niet scherp zien.

Na enkele weken bestralingen, kreeg ik af te rekenen met vervelende nevenwerkingen zoals ontstekingen aan keel, mondslijmvlies, tandvlees, brandwonden aan hals, slechte smaak en taai speeksel. Die bestralingen maakten alles kapot in mijn mond. Mijn smaak veranderde, alles smaakte vies, zelfs een slokje water innemen was een hel. Er waren dagen dat ik amper mijn bed uitkwam en gedurende 7weken kon ik niets slikken, ik was helemaal afhankelijk van de sondevoeding. De PEG-sonde was van levensbelang voor mezelf en de baby! Hoewel ik er veel “pech” mee gehad heb, ik had die sonde niet kunnen missen.

l173[1]      l174[1]

Dankzij de vele praktische hulp en emotionele ondersteuning van onze dichte familie, vrienden, collega’s en kennissen hebben we de lastige ziekteperiode goed doorstaan. Het deed ons veel deugd te ervaren via telefoontjes, sms-jes, kaartjes en bezoekjes dat zovele mensen met ons meeleefden en mee-hoopten op een goede afloop. Ook de goede medische verzorging en warme betrokkenheid door de proffen, artsen-assistenten en verpleegkundigen van de afdelingen intensive care, NKO, algemene oncologie, bestralingsafdeling en gynaecologie van UZ Leuven zullen we nooit vergeten. Ik was er allesbehalve een “nummer”, ik werd als een echte VIP (=very important patient) behandeld!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.